Güneş o kadar üzüldü işte…

Sömürüleceğimiz, ezileceğimiz… Ama sesimizi çıkaramayacağımız yerlere gidiyorduk hepimiz. Tek başımızaydık! Fakat yalnız değildik. Tanımıyorduk da birbirimizi… Hızlı adımlarla durağa kadar gittik. Bayram günü… Ve sabahın soğuğu… Yine erken kalktık. Yol aldı birileri… Yol almalarını sağladık. Onlar yol aldı… Biz ise asgari ücret… Belki o bile değil… Otobüs geldiğinde… Yalnızlar bir başına çiftlerde oturmuş, ayrı yerlerde… Okumaya devam et Güneş o kadar üzüldü işte…